Zoeken
  • Kirsten

No more excuses for me

Bijgewerkt: mrt 1








Ik tel de seconden af want mijn spieren trillen als een gek. Ik hou het planken niet langer meer vol en zak steunend ineen, op de grote fitnessbal. Shit, denk ik, net geen volle minuut gehaald.





“Sjongejonge ik hoor echt bij de kneuzengroep”, zeg ik. Niet dat die bestaat, want meedoen is immers belangrijker dan winnen heb ik eens gehoord. Samen lachen we erom, mijn trainer Philip kent me nu anderhalf jaar en hij weet dat ik niet bepaald tot de ‘o-wat-hou-ik-van-sport-club’ behoor. Regelmatig ben ik zelfs te laat voor de training, terwijl ik bij andere afspraken zorg dat ik prima op tijd ben. Ondanks dat en mijn gebrek aan enthousiasme, weet hij me zo goed te coachen dat ik elke week weer mijn grenzen verleg en sterker ben geworden. Eenmaal aan het trainen geslagen, doe ik by the way enorm mijn best en loop ik er absoluut niet de kantjes vanaf.


Bij mijn beroepsgroep staat sporten en bewegen natuurlijk hoog op de to-do-list. Wij als therapeuten kennen namelijk maar al te goed de positieve effecten hiervan op het menselijk lichaam met meer dan zeshonderd verschillende spieren. Denk bijvoorbeeld aan:

  • een betere doorbloeding en daarmee verzorging van alle cellen

  • spieren scheiden ontstekingsremmende stoffen uit (myokines) en voorkomen pieken in het bloedsuikergehalte

  • spieren nemen snel glucose op waardoor genoeg beweging een goede bescherming vormt tegen overgewicht

  • belasting van je botten voorkomt botontkalking

  • door spieren te blijven gebruiken voorkom je sarcopenie, het verlies van spiermassa.


Ik ben duidelijk geen sporttalent en nooit geweest. Eerlijk gezegd boeit me dat niet, in tegenstelling tot vroeger. Na een hoop verschillende sporten geprobeerd te hebben, vond ik achteraf alleen paardrijden leuk. Wat ik trouwens niet als sporten heb ervaren, dat kan ook de verklaring zijn.

Sowieso wilde ik een sport direct beheersen want stel je voor dat iemand me zag als ik het nog niet kon. Verschillende situaties hebben hier toe geleid. Ik kan me nog een paar voorbeelden herinneren. Samen met een vriendin ging ik op jazzballet. Ik had moeite met de ingewikkelde pasjes, terwijl het haar heel makkelijk afging. Hoe goed ik ook mijn best deed, het lukte voor geen meter. “Doe jij maar alleen benen Kirsten”, zei de lerares. Dit was genoeg bevestiging voor mij dat ik hier niet op mijn plek was.

Ook bij turnen kwam ik niet verder dan de vouwhang in de ringen. De vriendin met wie ik er samen wekelijks heen ging, schopte het tot de selectie. Jaren later, ben ik na één seizoen tennis gestopt omdat de clubkampioen verliefd op me werd en steeds kwam kijken. Ik durfde niet meer want ik was een beginner en daar schaamde ik me voor. Op noren leren schaatsten, deed ik in het donker als iedereen al weg was bij de sloot. Als niemand me zag zette ik wel door, zelfs op een geleende maat 45, waardoor ik zes paar sokken over elkaar aan moest.


Wat ik wel goed kon als jong meisje, was heel hard rennen. Ik mocht een paar jaar achter elkaar de school vertegenwoordigen bij de sportdag. Op de middelbare school was ik ook een keer geselecteerd, ditmaal voor een soort hordeloop in een sporthal. Mijn kinderverkering stond langs de kant te kijken. Van de zenuwen rende ik dwars door de hindernissen heen. Dat was de laatste keer dat ik voor de sport gerend heb. Misschien heeft die faalangst van toen zich wel vertaald naar een soort van weerstand, het zou zomaar kunnen.


Omdat ik van de categorie ‘Practice what you preach’ ben, bleef ik wel in beweging. Zo deed ik aan fitness, hardlopen, pilates en yoga. De motivatie was er zeker alleen de discipline niet. Daarom heb ik anderhalf jaar geleden gekozen voor personal training. Ik was mijn eigen excuses om niet te sporten helemaal zat. Nu heb ik een stok achter de deur en ga ik twee keer per week een uur naar de sportschool. Ik doe vooral krachttraining, afgewisseld met wat stretch- en conditieoefeningen. In het begin moest ik thuis echt bijkomen van de training maar nu voel ik me prima. Als ik klaar ben heb ik een voldaan gevoel en snap ik zó niet waarom ik er weer met lood in mijn schoenen naar toe ging. Dit proces herhaalt zich gek genoeg iedere week.


Vaak leen ik een hond uit de buurt en maak dan een mooie natuurwandeling. Dan sla ik twee vliegen in een klap want bewegen in de natuur reguleert lichaam en geest bij stress en kalmeert een overactief immuunsysteem. En zo voelt het ook nuttig want de hond en eigenaresse zijn er blij mee, wat weer resulteert in een voldaan gevoel.

De hoofdzaak is gewoon dat je genoeg beweegt. Zoek iets wat bij je past en verkort verder je zittijd per dag. Zie ook mijn post over de gevaren van te veel en te lang zitten. Als je voor je werk veel zit, kun je elk uur een sittingbreak doen. Ga lopen, doe een paar oefeningen, neem de trap een paar keer op en neer, werk achter een sta-bureau of ga wat vaker koffie voor je collega halen. En compenseer bovendien wat zittijd door vaker te fietsen, wandelen of sporten.

0 keer bekeken
  • Facebook Social Icon